Elke maand verschijnt hier een nieuwe column. Alle columns worden geschreven door BSKA-leden. Wil jij jouw column hier gepubliceerd? Mail dan jouw column naar info@bska.nl.


April 2020 door Mark Ockhuijsen

Isolatie en eenzaamheid

Dit stuk heeft geen politiek motief, call to action of moreel oordeel. Het dient ter bewustwording van de effecten die afzondering van anderen op jou als persoon kan hebben. Ik zal mij hierbij voornamelijk berusten op intuïtie en eigen ervaring, ik heb geen professionele expertise op dit gebied. Het stuk is voornamelijk gericht op mensen die nu grotendeels thuiszitten, maar kan van toepassing zijn voor iedereen die gevoelens van eenzaamheid dreigt te ervaren. 

Ik woon alleen en ik ga momenteel niet naar werk of school. De sociale activiteiten waar ik normaal gesproken aan deelneem zijn gesloten, verboden, of ik vermijd ze zelf. Als ik naar buiten ga, is dat voornamelijk om boodschappen te doen of om een rondje te lopen. Ten alle tijden houd ik grote afstand van anderen, daarnaast merk ik dat ik op deze momenten zo goed als geen gesprekken begin. Vrienden, familie en projectgroepen spreek ik digitaal. Ik besef mij ineens dat het een vreemde situatie is. Als je boodschappen doet ben je onder de mensen, maar het is geen sociaal contact. Als je belt, videocallt of text heb je sociaal contact, maar je bent niet onder de mensen. 

— “Als je boodschappen doet ben je onder de mensen, maar het is geen sociaal contact. Als je belt, videocallt of text heb je sociaal contact, maar je bent niet onder de mensen.” —

Ik ervaar op dit moment geen vorm van eenzaamheid, al is dat in het verleden wel eens anders geweest. Ik houd mij vrij rustig onder de huidige omstandigheden. Ik besef mij dat velen anderen harder zijn getroffen door de situatie dan ikzelf, ik kan hierbij van geluk spreken. Misschien komt de klap voor mij later alsnog. Een paar maanden alleen thuiszitten, dat is niet niks. Daarnaast bestaat de mogelijkheid dat de maatregelen de komende tijd toenemen, zo is een volledige lockdown op korte termijn niet ondenkbaar. Zelfs in gevangenissen worden isoleercellen spaarzaam gebruikt. Blijkbaar is het afnemen van sociaal contact een nog drastischere maatregel dan het ontnemen van iemands bewegingsvrijheid alleen. En die vrijheid, dat is al een grondrecht van de mens. 

— “Blijkbaar is het afnemen van sociaal contact een nog drastischere maatregel dan het ontnemen van iemands bewegingsvrijheid alleen. En die vrijheid, dat is al een grondrecht van de mens.” —

De perfecte, universele oplossing voor het tegengaan van eenzaamheidsgevoelens in tijden van social distancing heb ik niet gevonden. Dat is iets waar ieder voor zichzelf achter moet komen. Waarschijnlijk omvat het een combinatie van dingen. Regelmaat, verveling tegengaan, het digitaal contact blijven aangaan en de momenten dat je toch onder de mensen bent waarderen. Daarnaast is er veel informatie en zelfhulp te vinden op het internet, bijvoorbeeld in de vorm van videos of artikelen. Dat heeft mij enorm geholpen, alsook meditatie. Al is het maar om iemand te horen die jouw situatie begrijpt, dat het niet ‘raar’ is en dat je niet de enige bent die ermee kampt. Of om de gevoelens die je ervaart te accepteren, in plaats van ertegen te vechten. Realiserende dat het tijdelijk van aard is.

— “Of om de gevoelens die je ervaart te accepteren, in plaats van ertegen te vechten. Realiserende dat het tijdelijk van aard is.” —

Waar het mij in dit stuk om gaat, is de bewustwording van het probleem. Als je eenmaal diep in een probleem zit, kan het lastig zijn om hieruit te komen. Het probleem kan zichzelf in stand houden. De paradox is dat eenzaamheid ertoe kan leiden dat je nog minder sociaal contact aangaat. Negatieve gevoelens kunnen ertoe leiden dat je minder leuke dingen onderneemt. Hoewel het mogelijk is om uit zulke situaties te komen, geldt hier zeker: voorkomen is beter dan genezen. Als je eenmaal weet dat je voor dit probleem [eenzaamheid] moet waken, ga je je erop instellen. Dan sta je open voor de mogelijkheden. 

— “Als je eenmaal weet dat je voor dit probleem [eenzaamheid] moet waken, ga je je erop instellen. Dan sta je open voor de mogelijkheden.” —


Maart 2020 door Friso Datema

Waarmakers, Vooruitdenkers en Samenbrengers

”De Franse revolutie, voor ons als bestuurskundige een belangrijk moment in de ontwikkeling van de maatschappij. Deze revolutie is samen met de Amerikaanse onafhankelijkheid de bakermat van de moderne democratie. Deze, Franse, revolutie ging over 3 belangrijke zaken: Liberté, égalité, fraternité. Of in het Nederlands: Vrijheid, gelijkheid en broederschap. Daarmee was de Franse revolutie niet alleen de bakermat van de democratie, maar ook van de moderne verdeeldheid. Hoewel verdeeldheid iets van alle tijden is, zie je dat na de Franse revolutie, in het begin, in 2 delen is opgesplitst. Het hoogte, of eigenlijk, dieptepunt, hiervan was de koude oorlog. Communisme tegen kapitalisme, Links tegen Rechts, vrijheid tegen gelijkheid.

Toen de koude oorlog voorbij leek, waren de tegenstellingen nog niet voorbij. We leven nu in een wereld vol met tegenstellingen. Nederlanders staan niet meer naast elkaar, maar tegenover elkaar. Niet alleen links en rechts, maar ook stedelijk tegenover provinciaal, gelovige tegenover ongelovigen, Nederlanders met een migratie achtergrond tegenover Nederlanders zonder een migratieachtergrond, Boeren tegenover klimaatgekkie’s. De tegenstellingen lijken ook alleen maar te groeien. Je hoort steeds vaker: ‘het publieke debat verhard’. Dat komt eigenlijk door die tegenstellingen. Mensen zoeken steeds die tegenstellingen op, en gaan daarover in discussie. Als er al sprake is van discussie. Tegenwoordig is er eigenlijk alleen nog maar sprake van moddergooien. Iets wat ons als maatschappij niet ten goede komt.

Dan vraag ik mij af, waar is het mis gegaan. Waar hebben wij als samenleving onze steken laten vallen. En dan moet ik weer denken aan die Franse revolutie. Die ging namelijk niet alleen over de tegenstelling tussen vrijheid en gelijkheid. Die ging ook over broederschap, broederlijkheid, zusterschap oftewel solidariteit. Iets waar we heel veel van nodig hebben in deze moderne samenleving.

Het is namelijk tijd, dat we niet meer in tegenstellingen gaan denken, maar gaan zoeken wat ons gelijk maakt. Het is tijd dat we niet meer met modder gaan gooien, maar teruggaan naar de kern van het probleem en hieruit een constructieve oplossing bouwen die ons alle plezierig stemt. Niet ervan uitgaan dat mensen met een andere mening per definitie slecht zijn, maar het goede in ieder mens zoeken. Laten we afstappen van vooroordelen en stereotypen, of je nu rechts, links, progressief of conservatief bent. Laten we elkaar respecteren en accepteren. Zodat we als Nederland, Europa en als wereld, vooruit kunnen, een stip op de horizon kunnen zetten en een juist evenwicht kunnen vinden tussen Liberté, égalité, fraternité. Een evenwicht waarbij iedereen erop vooruit gaat. Want deze wereld is van ons allemaal.


Februari 2020 door Halil Celik

Stress onder studenten

Maandag, misschien wel de meest deprimerende dag van de week en het slaapritme is weer in de war. Ongezond gegeten en het stemmetje in mijn hoofd zegt: “Was het maar weekend.”

Starend in de collegezaal, terwijl mijn gedachten ergens anders zijn. “Kan iemand uitleggen wat de trias politica is?” vraagt de meester. “Ja, ik weet het!” roep ik. We hebben het hier zo vaak over gehad in de klas en op de elfde, maar ook tijdens de borrels. Toch kom ik er maar niet op. Fuck. Ik zeg: “Ik weet het niet meer. Laat maar.”

Dat is een situatie die ik wel vaker meemaakte. “Hoe kan het zijn dat ik me de laatste tijd niet meer zo goed kan concentreren?” Vroeg ik mij destijds hardop af. Aan mijn levensstijl was niet veel veranderd. Wel voelde ik sinds kort steeds meer druk in mijn hoofd.

In september 2015 koos ik ervoor om naar Amsterdam te verhuizen. Niet iedereen in mijn omgeving was het daarmee eens. Soms moet je echter gewoon je instinct volgen, zo dacht ik. “Na mijn studie kom ik terug.” zei ik en ik pakte mijn koffers. Ik zit nu in mijn vijfde jaar en ben nog steeds niet klaar. Het lukt gewoon niet, maar dat kan ik mijn ouders niet vertellen. Ik heb er zelf voor gekozen, zeggen ze dan. Ze hebben hoge verwachtingen van iemand die eigenwijs is en ook nog eens ambities heeft. Ik voel een tekort aan steun.

Zelfontwikkeling was voor mij de key om die tekortkomingen op te vullen. Naast het voetballen op dinsdagavond doe ik nog veel meer om mezelf onder controle te houden. Dat werd me langzamerhand echter ook te veel. Ik leerde steeds meer dat studeren een deel is van alles wat een student doet en meemaakt in zijn leven. Een belangrijk deel.

Ik ben inmiddels een paar kilo afgevallen en bevriend geraakt met ‘stress’. Ik weet niet hoe het studentenleven twintig jaar geleden was, maar dit is de werkelijkheid waarin ik leef op dit moment. Ontwikkelen van mezelf is op dit moment mijn ultieme levensdoel. Al die druk die mensen zichzelf opleggen kan lijden tot de genoemde stress en het gevoel dat het nooit goed genoeg is. Zo kunnen we nooit optimaal genieten van de mooiste momenten in het leven.

Het beste uit de dag halen brengt verwachtingen met zich mee. Om aan die verwachtingen te voldoen, wil ik mij als student zo goed mogelijk ontplooien en heb ik er alles voor over. Je zou je afvragen of we niet een beetje doordraaien. We leven in een prestatiemaatschappij met een toenemende individualisering.

Tegelijkertijd heb ik altijd tegen mezelf gezegd dat ik tot mijn dertigste wil studeren. Ik wil nog een master doen, met een tussenjaar. Geweldig toch? Zo bepaal ik mijn eigen tempo. Dit is een werkelijkheid die op dit moment bij me past en waar ik in geen geval ontevreden mee ben. Mijn levenspad tot nu toe had niet anders kunnen lopen. Soms ga ik opzoek naar meer innerlijke rust. Geef mij maar een scherp potlood en blanco papier. Een manier vinden om de druk in mijn hoofd te verminderen, dat is me inmiddels gelukt.

Door stress, prestatiedruk en verwachtingen van anderen ervaren steeds meer studenten stress of zelfs een burn-out. Ik organiseer met ASVA op 12 februari een evenement waar stress en mentale gezondheid onder studenten bespreekbaar wordt gemaakt. Het event bestaat uit een toneelstuk met Eva van Manen. Herken je jezelf in mijn verhaal? Praat dan mee! Op asva.nl/timeout vind je meer informatie over de bijeenkomst.


Januari 2020 door Sabine Bruijne

Dry January

Toen ik veertien was, dronk ik mijn eerste drankje. Ik was op vakantie met mijn ouders op Vlieland en we zaten met zijn allen op het strand. Toen ik nog geen anderhalf decennium op de wereld rondliep kreeg ik mijn eerste alcoholische ervaring, als een van de laatsten in vergelijking met mijn vriendengroep. 

Na de eerste keer kwam er vrijwel direct een tweede, derde, vierde en vijfde keer. Voordat ik het wist vroeg ik mijn oudere vrienden drank voor mij te kopen. Om dit vervolgens ergens stiekem op te drinken bij vrienden thuis waar dit wel mocht. In de vierde en vijfde klas van de havo hadden we elke zaterdag wel een feestje, die soms uit de hand liepen tot kotsen aan toe. Het is gek om te bedenken dat ik mij geen zondagochtend voor me zie zonder een kater. Het is niet zo dat mijn vrienden of ik alcoholisten zijn, maar ik ben niet vies van een alcoholisch drankje. Hierbij moet ik wel vermelden dat ik uit Hoorn kom. Ofwel de regio West-Friesland die bekendstaat om het bizar aantal jonge coma-zuipers en drugsgebruikers.

Nu ik 22 ben heb ik het drinken om dronken te worden wel gezien. Er wordt verwacht dat je tijdens je studietijd bier drinkt alsof het water is, wat natuurlijk absurd is en mega ongezond. Je hersenen zijn namelijk pas uitgegroeid op je 26ste, want alcohol is en blijft letterlijk vergif. Bovendien ben ik bang dat velen het drinken als vlucht zien om niet meer te hoeven denken aan hun problemen. 

Het is dan ook niet gek dat toen ik dronken was, direct na het behalen van mijn havo diploma en geen idee wat ik moest met mijn leven, ik riep voor hulp. Gelukkig heb ik die hulp gehad. Er zijn veel studenten die hun stress en eenzaamheid wegdrinken tijdens de zoveelste borrel van iets, maar het probleem niet inzien. Júist omdat alcohol zo in de cultuur verweven zit. Als je student bent is het gewoon oké om laveloos rond te lopen. Niemand kijkt er meer van op als je vertelt dat je in een vreemd bed wakker geworden bent en absoluut geen idee hebt hoe je er terechtgekomen bent. Maar als je zegt dat je niet drinkt, staan ze wel raar te kijken. 

Daarom stop ik deze maand met drinken en NEE dat is niet ongezellig of stom. 


November 2019 door Mark Ockhuijsen:

Persoonlijke mededeling

Wegens persoonlijke omstandigheden treed ik af als bestuurslid, tijdens de komende algemene vergadering op woensdag 20 november. Ik ben dit bestuursjaar ingegaan met veel plezier, enthousiasme en ambitie. De laatste maand loop ik echter tegen structurele problemen aan, waar ik geen oplossing voor heb kunnen vinden, waardoor ik helaas genoodzaakt ben om deze beslissing te nemen.

Ik heb dit jaar te veel hooi op mijn vork genomen en onderschat welke effecten dit op mij heeft. Ik heb een schoolachterstand opgelopen voor verschillende vakken die ik in de herfstvakantie wilde inhalen, maar door ziekte kwam dat er niet van, waardoor ik nu in een vervelende situatie zit. Dat komt allemaal op een naar moment, maar ik realiseer mij dat het probleem dieper ligt. Ik merk dat ik veel stress en spanning ervaar door de bestuursfunctie, waar ik mentaal onder lijd, maar wat ook weer leidt tot lichamelijke klachten zoals misselijkheid. Daarnaast lijdt zowel mijn schoolwerk als mijn bestuurswerk hieronder en kan ik het niet meer bijbenen. Vorig jaar had ik dit probleem niet, ik zag het dan ook niet aankomen. Aangezien ik vaker van studie heb moeten wisselen kan ik mij geen extra studievertraging veroorloven. Om deze redenen denk ik niet meer dat het in het belang is van mijzelf, het bestuur en de vereniging om door te gaan. Dit is voor mij een lastige beslissing, maar ik realiseer mij dat de situatie niet tijdelijk van aard is.

Ik hoop dat jullie begrip hebben voor de situatie en weten hoe vervelend ik dit zelf vind om te moeten zeggen. Daarbij komt ook schaamte kijken, omdat ik geen opgever ben en niemand teleur wil stellen. De medebestuursleden hebben zich in de gehele periode erg behulpzaam en professioneel opgesteld, daarvoor ben ik hun zeer dankbaar. Daarnaast vond ik het besturen erg leuk, tot deze klachten zich begonnen voor te doen. Het probleem ligt dan ook volledig aan mijn persoonlijke situatie, dat wil ik graag benadrukken. 



Ik hoop op een goede manier afscheid te kunnen nemen van de bestuursfunctie. Uiteraard heb ik het beste met de vereniging voor en heb ik er het volste vertrouwen in dat dit jaar een succes wordt. Het laatste wat ik wil is anderen opzadelen met een probleem, maar het is voor de medebestuurders en voor de vereniging ook niet eerlijk als ik tegen beter weten in door zou gaan, wetende dat deze problemen terugkerend zijn en ik het vroeg of laat niet meer kan volhouden. Daarnaast moet ik ook aan mijn eigen mentale en fysieke gezondheid denken.

Dat gezegd hebbende, heb ik er geen spijt van dat ik dit jaar het bestuur in ben gegaan. Enerzijds denk ik niet dat ik dit kon zien aankomen, omdat vorig jaar zo soepel liep en ik toen juist meer uitdaging zocht. Anderzijds heb ik van de afgelopen maanden veel geleerd over het besturen, maar ook over mijzelf. Ik hoop dat ik in deze korte periode toch mijn steentje bij heb kunnen dragen. Ik wil iedereen bedanken voor de inzet, de positieve reacties en alle steun die wij de afgelopen tijd hebben gekregen. Daarnaast zal ik uiteraard een actief lid blijven en hoop ik iedereen te zien tijdens de activiteiten!


Oktober 2019 door Luuk Zaal:

HvA moet zich richten op het onderwijs of op alle protesten

De Hogeschool van Amsterdam moet zich niet mengen in politieke kwesties. Als uitgesproken D66’er vind ik het belangrijk dat er effectief klimaatbeleid wordt gemaakt en geïmplementeerd.

Ik stoor me er echter mateloos aan dat de HvA studenten en docenten actief oproept om bijvoorbeeld mee te doen met klimaatstakingen. Neem afgelopen protest op 27 september als voorbeeld. Op de digitale informatieborden werd er non-stop opgeroepen om mee te gaan naar het Malieveld in Den Haag. Waarschijnlijk heb je ze ook wel gezien want je kon er niet omheen.

Op MijnHvA verscheen een HvA-breed bericht dat medewerkers en studenten “uiteraard het volste recht” hadden om deel te nemen aan het evenement. ( https://nieuws-mededelingen.mijnhva.nl/_layouts/15/metadata/viewannouncement.aspx?aurl=https%3A%2F%2Fhva-nieuws-mededelingen.mijnhva.nl%2FLists%2Faankondigingen%2FDispForm.aspx%3FID%3D491&is2013=1 )

Ander voorbeeld: klimaatmars op 10 maart 2019 in Amsterdam. De HvA publiceerde hier ook over. “De HvA is partner en ook wij gaan de straat op voor een eerlijk klimaatbeleid. We moedigen alle collega’s en (mede-)studenten aan om mee te lopen en zich te laten zien en horen voor een duurzame toekomst.” ( https://www.hva.nl/create-it/gedeelde-content/nieuws/nieuwsberichten/2019/03/all-together-now-hva-duurzaam.html )

Waar zijn de aankondigingen en oproepen om deel te nemen aan het boerenprotest? Of het taxiprotest in februari? Of de demonstratie van Ajax-fans die graag als uit-publiek aanwezig willen zijn bij een wedstrijd tegen ADO? De HvA-studenten hadden toch ook “het volste recht” om hier bij te zijn?

Ik kan mij natuurlijk vergissen maar daarover heb ik niets langs zien komen. En dat vind ik jammer. Want ik vind dat je als onderwijsinstelling politieke neutraliteit moet uitstralen. Dus of je kondigt niets aan, of alles. Dat is eerlijk en dat is wat hoort.

PS. Wat is er toch aan de hand met de HvA en digitale infrastructuur? In mijn vier jaar op de opleiding heb ik nu al drie systemen meegemaakt. DLWO, MijnHvA (werkte prima) en nu Brightspace. Investeer dat geld lekker in onderwijs voor je studenten! Maar goed. Misschien is dat voor een volgende keer.

Luuk Zaal, vierdejaars